In wat anderen een landschap noemen, verschijnen dieren

Een boom met twee stammen is geen boom. Het is een dier met twee poten. Niet zomaar een rotsformatie, maar gesteente in de vorm van een dier. Wie eenmaal leert kijken zoals Martijn Schrijver kijkt, ziet de natuur nooit meer op dezelfde manier.

Dat is de kern van zijn werkwijze: ongewone verbindingen maken. Niet als trucje, maar als een manier van waarnemen.

Hetzelfde geldt voor “Cheetah Hill”: een planttextuur die structureel te veel leek op cheetahvacht om te negeren. Of “Peacock Tree”, waarbij twee boomstammen de poten werden van een pauw. De natuur levert het materiaal. De kunst zit in het herkennen.

Surreëel, maar wel geloofwaardig

Wat dit werk onderscheidt, is dat het surreële geloofwaardig voelt. Er zit logica in elk beeld, maar niet de logica van de werkelijkheid. Het is niet echt, maar ook niet geknutseld.

Neem de ogen van de Leeuwenboom “Lion Inside”: geen fotorealistische ogen, maar holtes, takken, gaten in de boom. Natuurlijke elementen die de suggestie wekken zonder het te zijn. Maak je de ogen fotorealistisch dan verliest het de magie. De grens tussen realistisch en ongeloofwaardig is precies waar het interessant wordt.

Technisch vertaalt dit zich naar een werkwijze waarbij elk detail in dienst staat van die geloofwaardigheid. Texturen sluiten op elkaar aan. Dieptescherpte is consistent: zoals in een echte foto, waar objecten op dezelfde afstand even scherp zijn. Lichtrichting wordt consequent aangehouden. Afhankelijk van de scherptediepte, worden soms gemaskeerd met zachte penselen en soms met harde lijnen uitgeknipt.

Het beoogde resultaat zijn beelden die de kijker niet tegenwerken. Het surreële wordt geaccepteerd omdat de technische details kloppen, als een recept waarbij de ingrediënten in balans zijn.

Het proces: vertrouwen op het klikmoment

Het creatieve proces verloopt zelden lineair. Soms begint een beeld bij een sterk idee. “Tectonic Tortoise” ontstond vanuit het gezegde als jij niet naar de berg gaat, komt de berg naar jou, waarna de vorm van de bergen hem aan een schildpadschild deed denken. De schildpad met berg lijkt vervolgens te bewegen.

Soms begint het bij een textuur of een foto die iets losmaakt. Wat in het hoofd helder lijkt, blijkt bij uitvoering vaak complexer. Kleine aanpassingen kunnen alles op zijn plek laten vallen, of duidelijk maken dat er geschaafd moet worden aan het concept.

Dat moment waarop het klikt, is tastbaar. En wie het een paar keer heeft meegemaakt, begint de tekenen te herkennen die eraan voorafgaan. Het vertrouwen in dat proces groeit met elk project.

Martijn werkt handmatig, met Adobe Photoshop. Geen gegenereerde beelden, elk werk is met de hand opgebouwd. Dat is geen statement, maar een werkwijze met maximale vrijheid: de controle over elk detail, de vrijheid om halverwege van richting te veranderen, de ruimte om iets te laten worden wat het in het begin nog niet was.

Artbook

Het portfolio artbook dat Martijn uitbracht, is niet alleen een catalogus van eindresultaten. Het bevat ook inzichten in de beslissingen. Voor-en-na-beelden laten zien hoe een ruw idee zich ontwikkelt. Dat maakt het boek relevant voor iedereen die geïnteresseerd is in traditionele digitale kunst.

Meer werk: martijnschrijver.com | Instagram